Εδώ και λίγους μήνες ανακαλύπτω έναν νέο,μαγικό,παραδεισένιο κόσμο.
Πώς είναι να είσαι έγκυος, να γεννάς και να μεγαλώνεις δίδυμα!!
Τα δικά μου διδυμομπεμπίδια!!!

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Μάνα είναι μόνο μία....


 Το παρακάτω άρθρο είναι της Ρίκας Βαγιάνη.Δημοσιευτήκε το Μάη του 2010.Ήμουν ήδη έγκυος στα μωράκια μου.


"Άδεια μου αγκαλιά: μαμά από την πίσω πόρτα


Μου φέρνει ο σπόρος ένα φιλάκι, ένα λουλούδι και μια ζωγραφιά. Δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, Γιορτή της Μητέρας. Δέχομαι τα φιλάκια με ενθουσιασμό, το λουλούδι με συγκίνηση, και τη ζωγραφιά γελώντας (είναι ένα μουρλοκούκου ορνιθοσκάλισμα). Αλλά μέσα μου δεν νιώθω εκατό τοις εκατό ότι «γιορτάζω». Αισθάνομαι σαν να ήρθα κάπου απρόσκλητη. Σαν να μπήκα στην γιορτή από την πίσω πόρτα.

Βλέπετε, δεν είμαι μια «κανονική» μαμά. Είμαι από…τις άλλες. Το παιδάκι μας το αποκτήσαμε με εξωσωματική. Όχι απλώς δεν έχω κανένα πρόβλημα μ΄αυτό, αλλά αν χρειαζόταν να ανέβω στα Τουρκοβούνια με μια ντουντούκα και να το φωνάζω, ευχαρίστως θα το έκανα, από ευγνωμοσύνη στη μέθοδο που με βοήθησε να αποκτήσω το γιό μου. Χιλιάδες Έλληνιδες νιώθουν τα ίδια συναισθήματα μ΄εμένα, αν φυσικά αφαιρέσουμε τη ντουντούκα και την αντικαταστήσουμε με σιγαστήρα. Διότι η εξωσωματική είναι μεν απολύτως αποδεκτή ως μέθοδος απόκτησης παιδιού, αλλά, περιέργως, είναι ακόμα κάτι «κρυφό». Το ξέρει το ζευγάρι, η άμεση οικογένεια (όχι πάντα), ελάχιστοι φίλοι, κι αν είναι δυνατόν να μην το ξέρουν ούτε εκείνοι. Ούτε καν που θα συζητιούνταν το θέμα, αν οι παιδικές χαρές και τα σχολεία δεν ήταν τίγκα στα δίδυμα.

Τι μύγα με τσίμπησε σήμερα και ανοίγω την κουβέντα; Ε, να, είναι που με πήραν λίγο οι αναμνήσεις, και θυμόμουν τα σκληρά χρόνια που προσπαθούσα, και ξαναπροσπαθούσα, (κι έτρωγα τα μούτρα μου, τις σάρκες μου και τη ζωή μου). Ερχόταν η γιορτή η σημερινή και για χρόνια, αντί για το λουλουδάκι και τη ζωγραφιά, το μόνο που είχα ήταν φάρμακα, ενέσεις, εργαστήρια, πυρετώδεις αναμονές, και μετά μια άδεια κοιλιά, και μια αγκαλιά ακόμα πιο άδεια. Δεν παιζόταν, σας λέω, η δεύτερη Κυριακή του Μάη. Ήταν σαν μαχαιριά, σαν ντροπή, ή σαν χαστούκι.

Και μετά πέτυχε. Πέτυχε, που να με πάρει και να με σηκώσει, σε πείσμα κάθε στατιστικής, που από τότε την έχω, και να με συγχωρείτε, εντελώς χεσμένη ως επιστήμη. Και πιέστηκα κι εγώ, από τις γενικές συνθήκες, να μη βγω στα Τουρκοβούνια με τη ντουντούκα. Να το κρατήσω, αν όχι μυστικό, πάντως σε διακριτική σιωπή, το πώς φτάσαμε και γίναμε, ο άντρας μου κι εγώ, από ζευγάρι, οικογένεια.

Δεν είναι παράξενο που η Γιορτή της Μητέρας γύρισε, όλο τσαντίλα, και με δάγκωσε στον πισινό. «Μήπως είναι κάτι που ξεχνάς;» ψιθύριζε, κάθε δεύτερη Κυριακή του Μάη. Δεν είναι ανεξήγητο ότι όλα αυτά τα χρόνια ένιωθα λιγάκι «λαθρεπιβάτης» της γιορτής. Έπαιρνα τα φιλάκια, τα λουλουδάκια και τις ευχές, αλλά δεν έδινα κάτι χρωστούμενο πίσω: μια κουβέντα ξεκάθαρη για το πώς ήρθε στον κόσμο ο μπόμπιρας.

Έτσι λοιπόν, ποστάρω το σημερινό κείμενο: για όλες τις υποψήφιες μαμάδες που περιμένουν στην ουρά των εργαστηρίων υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε δευτερόλεπτο. Για όλα τα ζευγάρια που περιμένουν να γίνουν γονείς, κρυφά, αμήχανα, «από την πίσω πόρτα». Για τις γυναίκες με τις άδειες αγκαλιές. Για όσες αυτή τη στιγμή είναι εκεί έξω, και νιώθουν αυτή την Κυριακή σαν μαχαιριά, σαν ντροπή ή σαν χαστούκι, είναι το κείμενο αυτό. Για να σας πω «Χρόνια Πολλά», κορίτσια, για τη σημερινή γιορτή. Την αξίζετε εξ ίσου με τις «κανονικές» μαμάδες, μπορεί και λίγο παραπάνω.

Και για πάρτη μου, φυσικά: επειδή τελειώνοντας αυτές τις χρωστούμενες γραμμές, ίσως να καταφέρω να γιορτάσω τη μέρα αυτή ολόκληρη, επιτέλους κι εγώ. "



Θα πω πώς ένιωσα όταν διάβασα αυτό το κείμενο....ΘΥΜΟ.

Θυμό κ τίποτα άλλο.Μα καλά, σκέφτηκα, πώς είναι δυνατόν μια μαμά να χαρακτηρίζει τον εαυτό της "μαμά της πίσω πόρτας";

Τι σημαίνει πίσω πόρτα;

Ποιο είναι αυτό το κριτήριο που κάνει μία μαμά καλή κ μία άλλη όχι;Ο τρόπος που συνελάβε το παιδί της;;;
Από την πρώτη στιγμή που έμαθα πως είμαι έγκυος σε δίδυμα κ το ανακοίνωνα περιχαρής,η πρώτη ερώτηση όλων μα όλων ήταν:

Εξωσωματική έκανες;Όχι τους έλεγα....α μπραβο μου απαντούσαν.


Τι μπράβο μωρε;Δεν καταλάβα;Αν είχα κάνει εξωσωματική ποια θα ήταν η διαφορά;Δεν θα ήταν παιδιά μου;Δεν θα τα αγαπούσα το ίδιο;Δεν θα μας έκανε αυτό καλούς γονείς ή ανθρώπους;Μάλιστα καποιοι κ οι περισσοτεροι αγνωστοι (γιατί μια βόλτα με τα δίδυμα σημαίνει σταματάω καθε ένα λεπτό για να τα θαυμάσουν οι περαστικοί λες κ βλέπουν εξωγήινο) μου το ψυθίριζαν στο αυτί λες κ αν τους έλεγα ναι θα ήταν το πιο τρομερό μυστικό που δεν έπρεπε να αποκαλυφθεί.

Εγω θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν τέτοια αγάπη  μέσα τους κ θέλουν να τη δώσουν σε ένα παιδί, που δυσκολεύονται αλλά δεν το βάζουν κάτω, που είναι πολύ έξυπνοι κ μπροστά κ χρησιμοποιούν τις δυνατότητες της επιστήμης κ τελικά κρατούν στην αγκαλιά τους ένα παιδί  ή δύο ή τρία που τους δίνουν όλη τους την αγάπη.


Θα το πω γιατί πια δεν το νιώθω.Όταν έμαθα ότι έχω δίδυμα σφίχτηκα.Φοβήθηκα.Αγχωθηκα ότι δεν θα τα καταφέρω.Διάφορες σκεψεις που τώρα ντρεπομαι που έστω κ για ένα βράδυ πέρασαν από το μυαλό  μου.

Είμαι σίγουρη πως μια γυναίκα που έκανε εξωσωματική κ μετά απο πολύ κόπο κατάφερε να μείνει έγκυος σε δίδυμα ποτέ δεν θα σκεφτόταν αυτα που σκέφτηκα εγώ.Είμαι σίγουρη.

Γιατί λοιπόν να νιώθει έτσι μία μαμά; Γιατί να επιτρέπει στους άλλους να νιώθουν έτσι γι αυτήν;

Δεν υπάρχει λοιπόν πίσω κ μπροστά πόρτα....


Μάνα είναι μόνο μία.....όπως κ η πόρτα....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου